วันจันทร์, 21 มิถุนายน 2553 16:40

วันที่ผมกำลังเขียนถึงคุณนี้เป็นช่วงต้นเดือนมิถุนายน หลัง “เหตุการณ์เผากรุงเทพฯ” – การเดินขบวนและประท้วงที่ทำให้เกิดความสับสนวุ่นวายในเมืองที่เคยสวยงามร่ม เย็นแห่งนี้กว่าสองเดือน เปรียบดั่งน้ำกรดที่ราดรดจิตวิญญาณของผืนแผ่นดินนี้ กรดพิษที่กระจายไปทั่วทุกชุมชนในกรุงเทพฯ

และที่คลองเตยแห่งนี้ เด็กๆที่ศูนย์เมอร์ซี่เล่น “make-up games” กันตามท้องถนน as did the children behind the barricades, but children do that everywhere  แม้เราจะไม่ได้ถูกทำร้ายทางกาย แต่ในใจนั้นราวกับมีบาดแผลฝังลึกอยู่ภายใน เราได้แต่สวดวิงวอนขอให้มีสันติสุข ความยุติธรรม และสติปัญญาเกิดขึ้นในสังคม

 During the height of the troubles, there were public notices on T.V. and radio stations stating that our Mercy Centre was a safe haven for all children and needy adults. Also our older children joined with our slum neighbors, keeping night watch against arson and mayhem.

Life went on, trembling, fearful, and poorer than before. Our neighbors lost income during and after the protests that were lost forever. Moms and dads couldn’t work to feed their families, pay their debts, and keep their kids going to school.

Where does all this leave Mercy Centre?  The answer is:  We’re here among our neighbors with all our children -  forever, keeping the home fires burning. If it should ever come (as it has and will) that there is not enough rice in our common rice bowl, we adults will cut back and make sure the children have enough. As more children come to us, if we don’t have enough beds, we can put mats on the floor.  If shoes wear out, we can put new heels and soles on them, and when school uniforms wear thin, from wear and tear and too many washings, we’ll patch them. That’s what we’ve always done anyway and continue to this day. Hand-me-downs certainly fit just as well as new clothes, sometimes even better.

If we are careful, there is always just enough. But if any of you good folks reading this have anything left over, please do share it with our kids. I do know that all of you, as part of our family, are “always there for us” and we shall never ask, unless our need is dire, or the situation critical.

Finally. Above I spoke of the Meekness of Wisdom – please pray that those words become the Watch Word for our slums and all of Thailand.

Prayers   fr joe