วันอาทิตย์, 25 กรกฎาคม 2553 06:58

RIP Khun Vinai, their daddy, dead from booze at 47. Husband of their momma Ms Dhang, five years now in prison for drug possession and distribution.

อ่านเพิ่มเติม...

วันพฤหัสบดี, 15 กรกฎาคม 2553 07:33

Scholarship Students

ใครก็ตามที่อยากรู้ว่าการศึกษามีคุณค่ามากมายมหาศาลเพียงใด ควรได้พบกับเด็กๆของเราที่ได้รับทุนให้ไปศึกษาในต่างประเทศ เด็กๆยากจนทั้ง 14 คนที่ศูนย์เมอร์ซี่ได้รับไว้ในอุปการะ ให้มาอยู่ร่วมเป็นสมาชิกในครอบครัวเดียวกับเราเป็นเวลาหลายปี พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าตนเองจะได้เรียนหนังสือหรือจบการศึกษาแม้ในระดับ มัธยมปลายก็ตาม

แต่เพราะมีคนเชื่อในศักยภาพ เด็กๆจึงได้รับการตอบรับให้เข้าเรียนในโครงการ Baccalaureate ที่วิทยาลัยยูไนเต็ด เวิลด์ ประเทศนอรเวย์ และแคนาดา อีกทั้งยังได้รับทุนให้ไปศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยในประเทศสหรัฐอเมริกาด้วย

ใน ช่วงปิดภาคฤดูร้อน ถ้าเด็กๆได้กลับกรุงเทพฯก็จะมาช่วยพวกเราที่ศูนย์เมอร์ซี่ และทุกครั้งเราจะจัดงานให้เด็กๆและครอบครัวได้ร่วมกันฉลองความสำเร็จและ โอกาสก้าวหน้าทางการศึกษาของพวกเขา งานในปีนี้เราจัดขึ้นเมื่อวันเสาร์ที่แล้ว โดยคุณ Jariya Yamkhamang เจ้าหน้าที่อาวุโสวิทยาลัยเวสต์มินสเตอร์ในมลรัฐมิสซูรีกล่าวกับเด็กๆว่า “ของขวัญที่ดีที่สุดในชีวิตคือการได้รับโอกาส”

พวกเราเห็นด้วย และเด็กๆเองก็ได้พิสูจน์ให้เราเห็นแล้วว่าคำพูดของคุณจริยานั้นเป็นความจริง

วันศุกร์, 02 กรกฎาคม 2553 09:44
Dear everyone
Someone asked me to jot down some words on the celebration of my Ordination and First Mass - about being a "Senior Priest." 
Forty Five years ago  - counting from today - as a newly Ordained Catholic Priest, I said my First Mass and gave my  first Priestly Blessings  in a small farmtown-wooden Church in South  Dakota in the United States.
It was and still is terribly important that I  began my Official Priesthood there, saying my first Mass in that rural community where my Irish and German ancestors homesteaded after the American Civil War.   Me, the son of a farmer and the son of a farmer's daughter. 
Through these years of my priesthood, it seems that the great rules of Evangelization have become clearer.  
To politely say, Good Morning - Good Evening to everyone I meet.
To say I am sorry - to apologize when I am wrong, always giving honor to all I meet along the way.
To say thank you even when it might not seem necessary.
I have been honored and blessed beyond belief in that my Religious Order, the Redemptorists,  sent me to Thailand and then Laos, and then, 37 years ago, back to Bangkok to the Slaughter House in the slums, to be Parish Priest for our Catholics who butcher the pigs - where I have been accepted as a true  family member and a real part of this beautiful slum community.
  
My and your stories are not yet finished - the last words have not yet been written and the final scenes are still open-ended. A song writer said:  "Been doing some Hard Traveling down the Road" and yes, the future is a mystery, but there is hope.  There is joy.
 
Prayers - fr joe

สวัสดีทุกๆคน

เคยมีคนขอให้ผมเขียนคำกล่าวสั้นๆในวันฉลองครบรอบการเป็นบาทหลวงของผม ในฐานะ “บาทหลวงอาวุโส”

จน ถึงว่านี้ เป็นเวลากว่า 45 ปีมาแล้ว ตั้งแต่วันที่ผมตัดสินใจบวชเป็นพระคาทอลิก ได้เทศน์ให้คริสตศาสนิกชนฟังเป็นครั้งแรก และสวดภาวนา ที่โบสถ์ไม้เล็กๆแห่งหนึ่งในรัฐเซาท์ ดาโกตา ประเทศสหรัฐอเมริกา

นับ เป็นช่วงเวลาที่สำคัญยิ่งในชีวิตลูกหลานชาวสวนอย่างผม จุดเริ่มต้นของชีวิตการเป็นนักบวช การเทศน์ครั้งแรกของผมที่โบสถ์เล็กๆในชนบท เมืองที่บรรพบุรุษไอริชและเยอรมนีของผมตัดสินใจตั้งรกรากอยู่ หลังสงครามกลางเมืองอเมริกา

ปีแล้วปีเล่าที่ผมได้ใช้ชีวิตในฐานะนัก บวช หน้าที่ของผมในการเผยแพร่ประวัติและคำสอนของพระเยซูคริสต์ดูจะเด่นชัดมาก ขึ้นเรื่อยๆ ผมเรียนรู้ที่จะกล่าวทักทายทุกคนอย่างสุภาพจนติดเป็นนิสัย เรียนรู้ที่จะกล่าวขอโทษเมื่อทำผิด ให้เกียรติทุกคนที่ผมพบ และกล่าวขอบคุณผู้อื่นเสมอ แม้บางครั้งอาจไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นก็ได้

ด้วย ความเคารพและยึดมั่นในศาสนาทำให้ผมได้รับเกียรติและการอวยพรอยู่เสมอ และด้วยหน้าที่ของบาทหลวง ตามหลักปฏิบัติแห่งการไถ่บาปของพระเยซูคริสต์ ผมได้รับมอบหมายให้มาปฏิบัติหน้าที่ที่ประเทศไทยแล้วจึงย้ายไปประจำที่ ประเทศลาวหลังจากนั้น ต่อมาอีก 37 ปีผมกลับมาอยู่กรุงเทพฯอีกครั้ง ที่โรงฆ่าสัตว์ในชุมชนแออัดย่านคลองเตย เพื่อคริสต์ศาสนิกชนในย่านนี้ที่ทำงานในโรงฆ่าหมู ที่ซึ่งผมได้รับการต้อนรับราวกับเป็นครอบครัวเดียวกัน เปรียบเสมือนสมาชิกอีกคนหนึ่งในชุมชนแห่งนี้

เรื่องราวของผมยังไม่จบ เพียงเท่านี้ ผมยังไม่ได้เขียนตอนจบของเรื่อง ยังไม่ได้กำหนดว่าฉากสุดท้ายจะเป็นอย่างไร เหมือนที่นักแต่งเพลงคนหนึ่งเคยกล่าวไว้ว่า “เป็นการเดินทางผจญภัยไปตามเส้นทางที่อยู่ข้างหน้า” เช่นเดียวกับชีวิตผม แม้ยังไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่ความหวังและความชื่นชมยินดีจะยังคงเต็มเปี่ยมอยู่ในใจเสมอ

บทสวดอวยพรพระเจ้า – คุณพ่อโจฯ

วันพฤหัสบดี, 01 กรกฎาคม 2553 06:56

Mercy Comes to a Slum

For three decades, Father Joe Maier has made it his mission to take in the throwaway youths of Bangkok's largest ghetto.

Los Angeles Times - The World | COLUMN ONE

October 02, 2006|John M. Glionna, Times Staff Writer

BANGKOK, Thailand — Like a proud parent, Father Joe Maier dotes on his children -- such as the young beggar boy whose dad got him high on paint thinner and gave him broken bottles to cut his arms so he'd look more pathetic to passing motorists.

And the sexually abused triplets -- the girls' mother was dying of AIDS, their father in jail, their grandfather a drunk. Maier paid the old man two cases of whiskey to rescue the trio.

Now the ruddy-faced 66-year-old Roman Catholic priest smiles at a girl laboring over math homework, her oval face strained in concentration. He recently bought the solemn 16-year-old from her drug-addled mother, who needed cash for gambling debts. He paid 1,000 baht, or about $26.

อ่านเพิ่มเติม...

วันศุกร์, 25 มิถุนายน 2553 07:38
Today we celebrated “Wai Kru” Day at our Mercy Centre – the day students throughout Thailand give thanks to their teachers. On this day, all students enrolled in our Korczak School for street children and representatives from eight of our local slum kindergartens invited their teachers to celebrate in a pageant of thanksgiving, music, dance, gift-giving, and blessings. Photo gallery by Yoonki Kim.
wai kru day 
วันจันทร์, 21 มิถุนายน 2553 16:40

วันที่ผมกำลังเขียนถึงคุณนี้เป็นช่วงต้นเดือนมิถุนายน หลัง “เหตุการณ์เผากรุงเทพฯ” – การเดินขบวนและประท้วงที่ทำให้เกิดความสับสนวุ่นวายในเมืองที่เคยสวยงามร่ม เย็นแห่งนี้กว่าสองเดือน เปรียบดั่งน้ำกรดที่ราดรดจิตวิญญาณของผืนแผ่นดินนี้ กรดพิษที่กระจายไปทั่วทุกชุมชนในกรุงเทพฯ

และที่คลองเตยแห่งนี้ เด็กๆที่ศูนย์เมอร์ซี่เล่น “make-up games” กันตามท้องถนน as did the children behind the barricades, but children do that everywhere  แม้เราจะไม่ได้ถูกทำร้ายทางกาย แต่ในใจนั้นราวกับมีบาดแผลฝังลึกอยู่ภายใน เราได้แต่สวดวิงวอนขอให้มีสันติสุข ความยุติธรรม และสติปัญญาเกิดขึ้นในสังคม

อ่านเพิ่มเติม...

วันศุกร์, 18 มิถุนายน 2553 06:43

Apiwat Education/outreach

คุณอภิวัฒน์ กวางแก้ว หนึ่งในสมาชิกผู้ก่อตั้งและที่ปรึกษาของคณะทำงานเพื่อช่วยเหลือผู้ติดเชื้อ เอชไอวีและคนไข้โรคเอดส์ ได้รับเลือกให้เป็นประธานเครือข่ายผู้ติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ ประเทศไทย  

 
เครือข่ายผู้ติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ ประเทศไทย เป็นองค์กรระดับประเทศที่มีคณะทำงานทั้งระดับภูมิภาคและระดับท้องถิ่นเพื่อ เรียกร้องสิทธิให้ผู้ติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ โดยมีการกำหนดนโยบายในการเรียกร้องสิทธิให้ผู้ที่ติดเชื้อเอดส์ ไม่ว่าจะเป็นการจดสิทธิบัตรยา สิทธิในการเข้าถึงการยาและการรักษาพยาบาล ให้กับประชาชนในระดับรากหญ้าและผู้ที่อยู่ห่างไกล คุณอภิวัฒน์มาที่ศูนย์เมอร์ซี่ครั้งแรกในฐานะผู้ป่วยพร้อมด้วยเรื่องราวที่ น่าประทับใจยิ่ง

“ตอนเด็กๆ พ่อแม่ไม่สามารถเลี้ยงดูผมได้จึงส่งไปอยู่กับพ่อแม่บุญธรรม แม้ครอบครัวใหม่จะเลี้ยงดูผมด้วยความรัก แต่ผมก็ยังคิดถึงและโหยหาความอบอุ่นจากพ่อแม่ที่แท้จริงของผมอยู่เสมอ

อ่านเพิ่มเติม...

วันอาทิตย์, 13 มิถุนายน 2553 17:28

โดย บาทหลวงโจ ไมเออร์

ในคืนแห่งความโหดร้ายเมื่อประมาณ 11 ปีที่ผ่านมา กี...เด็กชายวัยรุ่นต้องสูญเสียคุณยายไปด้วยเหตุเพลิงไหม้ชุมชนแออัดในละแวก ซอยคาวบอย ในคืนนั้น กีอุ้มยายหนีออกมาข้างนอก แล้วยืนดูบ้านของเขาวอดไปในกองเพลิง

 

กีและยายสูญเสียทุกอย่าง แม้แต่เชี่ยนหมากโบราณของยาย และด้วยเหตุที่ไฟลุกไหม้เผาบ้านของเขาหมด กีจึงต้องอาศัยหลับนอนอยู่ตามข้างถนน ยายจากเขาไปในอีก 2 วันหลังจากเพลิงไหม้ ยายที่เป็นญาติเพียงคนเดียวของเขา

เด็กชายไม่ได้ไปโรงเรียนอีก เขาใช้ชีวิตอยู่ตามลำพังในชุมชนคลองเตยและเร่ร่อนไปเรื่อยๆในย่านนั้น กีมาร่วมกิจกรรมกับเราบางครั้งที่ศูนย์เมอร์ซี่แห่งนี้ ที่ซึ่งทำให้เขาได้กลับไปเรียนในโรงเรียนอีกครั้ง

อ่านเพิ่มเติม...

วันจันทร์, 10 พฤษภาคม 2553 01:52


จดหมายข่าว –  ฉบับวันที่ 6 พฤษภาคม 2553
วาดโดย อาลี

Photo by Ali เพื่อนๆทุกคน

ในช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา ขณะที่สถานการณ์ในประเทศไทยกำลังก้าวเข้าสู่วิกฤติการณ์ทางการเมืองและสังคม เราได้รับโทรศัพท์และอีเมลแสดงความห่วงใยจากเพื่อนๆเป็นจำนวนมากกล่าวสอบถาม และวิตกกังวลว่าเด็กๆจะได้รับผลกระทบไปด้วยหรือไม่ ขอบคุณจริงๆ


สัปดาห์นี้ทุกอย่างดูจะเป็นไปในทางที่ดีขึ้น จากที่เคยเห็นกลุ่มผู้ประท้วงปักหลักอยู่ในย่านศูนย์การค้าและห้างสรรพ สินค้า สร้างปราการและแนวเขตแดนของตน โดยนำยางรถยนต์ที่ราดด้วยน้ำมันก๊าดจนชุ่มมากองสุมกัน และใช้ลำไม้ไผ่แหลมมาล้อมเป็นรั้ว กับฝ่ายทหารที่พยายามกันไม่ให้กลุ่มผู้ประท้วงบุกเข้าไปในเขตศูนย์กลาง ธุรกิจและการเงินของกรุงเทพฯได้ ขณะนี้ทั้งสองฝ่ายกำลังพยายามเจรจาตกลงกันเพื่อหาข้อสรุป ให้ต่างฝ่ายต่างถอยออกจากที่ตั้งของตน เราได้แต่หวังและสวดภาวนาขอให้ความสุขและความสงบกลับคืนมาอีกครั้ง

แต่ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ขอให้ทุกคนรู้ไว้ว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่ศูนย์เมอร์ซี่แห่งนี้จะยังคงดำเนินต่อไปดังเดิม แม้จะกังวลกับสถานการณ์ในประเทศและปัญหาที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต แต่เป้าหมายหลักที่เรายึดถืออยู่เสมอจะยังคงอยู่ เป้าหมายที่จะใช้เวลาทุกวินาทีในทุกๆวันเพื่อเด็กยากจนและไร้โอกาส เด็กเร่ร่อนตามข้างถนน เด็กที่ต้องอาศัยหลับนอนอยู่ตามเพิงพักในชุมชนแออัดทั่วกรุงเทพฯ เจ้าหน้าที่ของเราจะยังคงออกเยี่ยมเยียน คอยดูแลและปกป้องเด็กๆในพื้นที่ต่างๆทุกวันเช่นเคย แม่ของเด็กหรือคุณย่าคุณยายที่มีเรื่องฉุกเฉินหรือปัญหาในครอบครัวยังคงมาขอ ความช่วยเหลือที่นี่ได้เสมอ ชีวิตทุกชีวิตที่ศูนย์เมอร์ซี่แห่งนี้จะยังคงดำเนินไปเช่นเดิมไม่เปลี่ยน แปลง เรายังคงเป็นครอบครัวใหญ่ แวดล้อมไปด้วยเพื่อนๆที่เรารักและคุ้นเคยเสมอมา

ตั้งแต่เดือนมกราคม ที่ผ่านมา เรามีสมาชิกใหม่เพิ่มขึ้นอีก 10 คน แปดคนในนั้น (เด็กชาย 7 คน เด็กหญิง 1 คน) ได้แก่ ปรีม เปรม ดีตั้น เอ๊เอ๋ ทัน พัน คีนู และมิ้นท์ เคยพักอยู่ที่บ้านเคโวเคียน (Kevorkian Home) มูลนิธิที่ให้การดูแลเด็กผู้ติดเชื้อเอดส์ซึ่งเพิ่งจะปิดตัวลงไม่นาน มาเป็นเวลาหลายปี ส่วนเด็กหญิงอีกสองคน (พลอย อายุ 5 ปี และ ปุ๊กกี้ อายุ 13 ปี) เป็นเด็กที่ถูกทอดทิ้งให้เร่ร่อนอยู่ข้างถนน

อ่านเพิ่มเติม...

วันจันทร์, 19 เมษายน 2553 12:02

แม้ศูนย์เมอร์ซี่จะตั้งอยู่ใจกลางย่านชุมชนแออัดที่มีขนาดใหญ่ที่สุดและ มีผู้คนอาศัยอยู่หนาแน่นที่สุดในกรุงเทพฯ แต่พวกเรากลับรู้สึกเหมือนอยู่ห่างไกลจากในเมือง เพราะชาวบ้านที่นี่ยังคงมีวิถีชีวิตแบบเดิม เหมือนคนไทยในต่างจังหวัด และเฉลิมฉลองเทศกาลต่างๆตามประเพณีที่สืบทอดกันมา ซึ่งรวมถึงประเพณีสงกรานต์งานปีใหม่ของคนไทยในครั้งนี้ ที่พวกเราได้เฉลิมฉลองร่วมกันแบบไทยๆเหมือนชาวบ้านในต่างจังหวัด เรานิมนต์พระสงฆ์จากวัดในละแวกนั้นเพื่อความเป็นสิริมงคล และเชิญผู้เฒ่าผู้แก่ยากจนจากชุมชนใกล้เคียงกว่า 20 แห่งมาร่วมเฉลิมฉลองกับเด็กๆในศูนย์เมอร์ซี่ พวกเราร่วมกันสวดภาวนา อวยพร ร้องเพลง และเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน และเพื่อให้ทุกคนมาร่วมฉลองสงกรานต์กับเราได้ เราจึงจัดกิจกรรมขึ้นล่วงหน้าก่อนวันสงกรานต์จริงๆซึ่งทำให้ได้ผลดังคาด ขณะที่บรรยากาศในเมืองยังคงมีกลุ่มผู้ประท้วง มีการเผชิญหน้า การปะทะกัน จนเป็นสาเหตุให้มีผู้บาดเจ็บในวันต่อมา ทำให้รัฐบาล และผู้คนจำนวนไม่น้อยตัดสินใจยกเลิกกิจกรรมการเฉลิมฉลองดังที่เคยตั้งใจไว้ (รูปโดยยุนกิ คิม)

Songkran