วันพุธ, 01 ตุลาคม 2551 12:11

กรุงเทพฯ, ประเทศไทย : เมื่อคุณพ่อโจรับทราบมาว่าพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวได้วางแผนที่จะเยี่ยม ชมเด็กที่เขาดูแลในชุมชนแออัดที่ใหญ่ที่สุดของกรุงเทพฯ, สิ่งแรกที่พระสงฆ์ชาวอเมริกันไม่ได้ถามพวกเขา :"คุณต้องการที่จะพบกับเขา"

 คุณพ่อ Joseph H. Maier, ยาก, คนขรึมที่ผสมยาเสพติดได้อย่างง่ายดายด้วย pushers, นักเลงและผู้หญิงเป็นที่รู้จักกันแทบจะไม่ให้การเคารพ -- แม้เมื่อมาถึงประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกา

 

George W. Bush

อ่านเพิ่มเติม: George W. Bush เพื่อเข้าชมเด็กสลัมกรุงเทพฯ

วันพุธ, 01 ตุลาคม 2551 11:59

BANGKOK, Thailand (CNN) -- ในเขตคลองเตยเขตกรุงเทพฯระหว่างทางหลวงและแม่น้ำเจ้าพระยาครอบครัวของรถ มอเตอร์ไซด์สี่ร่วมกันผู้ขายที่อาศัยอยู่ในถนนขายอาหารถุงและประตูของบ้าน ที่เปิดสู่ภายนอก พนักงานขายบนรถเข็นขายจักรยาน broomsticks, ในขณะที่คนขับรถแท็กซี่รถจักรยานยนต์, สวมใส่เสื้อสีส้ม, รอที่มุม

อ่านเพิ่มเติม: เด็กกรุงเทพ'โรงฆ่าสัตว์จะพบสวรรค์

วันเสาร์, 27 กันยายน 2551 21:58

เราเป็นขี้อายเกี่ยวกับตะโกนออกมาข่าวเกี่ยวกับตัวเอง แต่เราต้องการให้ทุกคนรู้ว่าหนังสือเล่มใหม่ได้รับการเผยแพร่เมื่อเร็ว ๆ นี้ -- ประวัติในพระบิดา Joe Maier, ผู้ร่วมก่อตั้งมูลนิธิเพื่อการพัฒนามนุษย์ คุณพ่อโจและผู้ร่วมก่อตั้ง Sister Maria Chantavarodom ได้รับการพัฒนาโปรแกรมของเราสำหรับที่ยากจนที่สุดของคนจนมานานกว่า 35 ปี เรามีความภาคภูมิใจที่เรื่องราวชีวิตของคุณพ่อโจจะได้รับการบอกและหวังว่า ทุกคนมีโอกาสที่จะได้อ่านมัน รายละเอียดและการตรวจสอบตัวอย่างด้านล่าง

รายละเอียดการจอง :
พระวรสารของโจพ่อ : Revolutions และสัญญาณในชุมชนแออัดของกรุงเทพฯ
โดย Greg Barrett, นำโดยคุณพ่อโนเบลสาขา Laureate Desmond Tutu
มีจำหน่ายที่ร้านหนังสือท้องถิ่นรวมทั้ง Barnes and Noble ในสหรัฐอเมริกาและระบบออนไลน์ที่ Amazon.com

อ่านเพิ่มเติม: พระราชประวัติพระบิดาที่สร้างบน Maier Joe Maier จำหน่ายแล้ว

วันเสาร์, 27 กันยายน 2551 21:48

By Denis D. Gray

BANGKOK, Thailand (AP) -- เมื่อคุณพ่อโจได้ยินมาว่าประธานาธิบดีบุชได้ไปเยี่ยมชมเด็กในชุมชนแออัดที่ ใหญ่ที่สุดของกรุงเทพฯ, สิ่งแรกที่พระสงฆ์ชาวอเมริกันไม่ได้ถามพวกเขา :"คุณต้องการที่จะพบกับเขา?"

คุณพ่อ Joseph H. Maier, ยาก, คนขรึมที่ผสมยาเสพติดได้อย่างง่ายดายด้วย pushers, นักเลงและผู้หญิงเป็นที่รู้จักกันแทบจะไม่ให้การเคารพ -- แม้เมื่อมาถึงประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกา

"เราถามทุกครั้งเมื่อลูกหลานของเราทุกคนและทุกคนสามารถเข้าไปเยี่ยมเพราะ เป็นบ้านของพวกเขา -- บ้านมี แต่พวกเขามี -- และพวกเขาอย่างเต็มที่ที่ตกลงกันไว้"เขากล่าวก่อนที่จะเยี่ยมชมตามกำหนดการ ของบุชในวันพฤหัสบดีที่

"เด็ก ๆ เห็นเขาเป็นลุงชนิดเข้าไปเยี่ยม, ไม่อยู่ในฐานะอย่างเป็นทางการของเขา."

บุชในทัวร์สามประเทศเอเชียจะใช้เวลาบางส่วนที่ศูนย์เมอร์ซี่และมูลนิธิ เพื่อการพัฒนามนุษย์ Maier, พื้นเมืองของ Longview, วอชิงตัน, เริ่มต้นพื้นฐานเกือบ 40 ปีที่ผ่านมาเพื่อช่วยเหลือผู้อยู่อาศัยมักจะหมดหวังของใหญ่สลัมคลองเตย

Ministering แรกที่ชุมชนคาทอลิคขนาดเล็กของคนงานโรงฆ่าสัตว์ในความลึก grimiest ของชุมชนแออัด, พระ 69 ปีขณะนี้มีลักษณะหลังที่พักสำหรับเด็กข้างถนนสี่เลี้ยงเด็กกำพร้า, บ้านพักรับรองพระธุดงค์, โรงเรียนอนุบาลมานานกว่า 4,100 เด็กเล็กชุมชนแออัดและบ้าน แม่และเด็กที่มีเอชไอวี / เอดส์ ส่วนใหญ่นับถือศาสนาพุทธผู้ช่วย

การทำงานของพระองค์ได้ทำให้เขาได้รับรางวัลระดับนานาชาติและเกียรตินิยม จากสถาบันพระมหากษัตริย์ที่เคารพของประเทศไทยถึงแม้ว่าเขาท้าทายอำนาจ, plied เจ้าหน้าที่กับวิสกี้เพื่อโค้งหลักเกณฑ์และตัดข้อตกลงกับแนวโน้มอาญาในการ ป้องกันประเทศของสนามหญ้าและค่าใช้จ่ายของเขาโดยเฉพาะเด็ก ๆ

"มีอัจฉริยะ, กวี, ศิลปินและแพทย์ในหมู่เด็ก ๆ ที่โทรเมตตาบ้านของพวกเขาและพวกเขาก็ยังได้รับการระบุเป็นเด็กคลองเตยและไม่ เด็กที่ได้รับความคุ้มค่าของการศึกษาที่เหมาะสมและงาน"เขากล่าวว่า

"เยี่ยมชมของนายอังเคิลกรรมการผู้จัดการใหญ่จะบอกพวกเขาพวกเขามีค่าที่ดี และไม่เชื่อใด ๆ ของผู้คนสิ่งที่ไม่ดีอาจจะพูดว่า"ที่บอกว่าพระ

เขากล่าวว่าเด็กเขาจะถามบุชเพื่อกระทำข้อความกลับไปยังเยาวชนในอเมริกา :"ใช่สิ่งที่ยากในประเทศไทยถนนและชุมชนแออัดเป็นหยาบเราได้รับการตีขึ้นไป ใช้และถูกทารุณกรรม แต่วันนี้เป็นวันดีและ.. วันพรุ่งนี้เป็นไปได้ดียิ่งขึ้นและวันนี้พวกเราจะไปมีความสนุกสนานมากที่สุด เท่าที่เราอาจจะสามารถ."

วันพุธ, 24 กันยายน 2551 15:08

Six years old, calls himself Ohh. Says his momma gave him that name: her only legacy to her only son.He tells how his mom woke him up late that final morning - kissed him, maybe ten-hundred times, crying, hugging him so tight he couldn't breathe, promising she'd come back someday, but now she had to run for her life.

Ohh's father, her husband, didn't have the machete handy, the one he kept in his pickup truck, so he had used his fists that previous night. Bruised, one eye-swollen shut, Ohh's momma was absolutely certain that in his next booze/drug rant, he would kill her.

อ่านเพิ่มเติม: Slum Boy on the Knife-Edge of Hell

วันพุธ, 27 สิงหาคม 2551 22:22
We didn't torch the shack after he died. Wanted to. Should have. How else do you get rid of years of tuberculosis? So next best, we bagged everything - mattresses, bedding, mosquito nets and clothing. Everything you could put a match to. Brought it out of the shack, and burned everything outside in the street. Didn't want to hurt Sam, an adolescent python.
วันพุธ, 27 สิงหาคม 2551 22:20
Did your Mom or Granny ever sing lullabies?

One of our children who goes by the nickname of Miss Nan told me she heard someone singing her a Christmas lullaby the other night when it was all quiet in the hospital. A lullaby so sweet, so beautiful, it would make the angels weep.

When she heard it, she awoke, looked around: only her crippled-up, Aid-struck, foster-Auntie Gung was there. And (Heavens to Betsy!) even Miss Nan's pet frog Albert can sing better than Auntie Gung. Everyone in the whole world knows Auntie Gung can't sing. But a lullaby it was that Miss Nan heard.

And who could doubt such a child? Miss Nan, who is only seven and was born with HIV, goes to the hospital a little longer each time now, so she has the learned the wisdom of such things. And Auntie Gung stays at her bedside for a week at a time - sometimes two weeks - sleeping at night on a mat on the floor next to Miss Nan's bed.
วันพุธ, 27 สิงหาคม 2551 22:18

Here are just a few notes and updates to you, my friends, during Holy Week and the Thai Buddhist New Year:

Yesterday it felt like everyone in Klong Toey joined us at "Mercy Centre" as we celebrated the Thai New Year. Perhaps not totally everybody, but at least several hundred neighbors - mostly old folks and other slum "reputables" and, of course, our kids. There was great music played on third-hand instruments and dancing in the streets - old-time barn dancing led by the Motorbike Racing Granny, our favorite street vendor who is now 76. She has a bit of a bum knee, made stiff from kick-starting her stubborn "mini-chopper," a motorbike modified into her mobile coffee cart. Fortunately, she had a "wee swallie" or two or three from a not so well hidden flask of amber liquid that loosened her knees and had her stomping up a storm.

In the late morning, the Monks came for the annual New Year prayers and blessings for our Mercy Centre and to chant the Sutras. Our two hundred children were quiet (just for a while!), sitting beside the physically challenged and the old folks assembled; and after the prayers, everyone made merit and offered the monks a pre-noon meal.

อ่านเพิ่มเติม: Easter Letter (2006)

วันพุธ, 27 สิงหาคม 2551 22:13

A poor scavenger in the slums, Miss Na went through life and into death without a name, writes FATHER JOE MAIER


Her nickname was Miss Na. She had to think twice to remember her given name, written down in some official ledger/computer somewhere. Everyone called her Na.

Na was the oldest daughter in a street family. She and her family actually lived under a grove of Sacred Trees, here in Klong Toey, in the crudest of shelters. There's maybe (if you'd buy it new from the store) 200 baht total worth of material in the three shacks. No electricity of course. Water is hand carried and bought, for 5 baht a bucket, from a slum lady about 100 metres away. They make their living as scavengers, but nowadays, with our economic boom you see lots of folks scavenging. The competition is fierce.

And of course, their lives are at the mercy of the whims of the going-bald fat lady who buys their scavanged goods. She doesn't ask questions about anything they bring, and of course, there's a price attached to her silence, isn't there?

You get a better price down the street, but then, there's always questions. Take your choice.

อ่านเพิ่มเติม: The anonymous fate of Miss Na (2006)

วันพุธ, 27 สิงหาคม 2551 22:10
The cook found them at the side entrance just before dawn, when you could still make out the stars: Six-year-old Fon, her mum and our ferocious, slum-born, street-wise guard dog, all curled up asleep together. The "ferocious" guard dog, by the way, in spite of all training to the contrary, welcomes strangers; the more shabbily they dress, the more friendly he becomes.

Fon became our Christmas present, coming to stay with us for a while to share her wisdom and joy - her dance, her song, her innocence. And she led us as we followed the Magi and the Christmas star.

She's a special little girl who, at the age of six, is still learning to walk and talk, but she knows how to dance and sing. Something went terribly wrong when she was born. Baby Fon didn't get enough oxygen. So, later, in a rented room, with dad sick and mum working, she had no real social contact. She walks at her own pace and mostly without help, and her dancing is graceful but slow, as she's careful not to stumble and fall. She's still not too good at talking but she can sing quietly, crooning without words.

She usually tags around with Dao - glorious Miss Dao - who, at three-and-a-half years of age, decided to become Fon's "older" sister. It was Dao who took Fon's hand and led her everywhere. And it was Dao who taught her how to sing.

Our sacred stories and legends: Of wise men, astrologers - scientific intellectuals, really, who'd probably read the Hebrew scriptures - who, with prophetic wisdom, followed the star shining in the East which led them to Bethlehem.

Angels were in the high heavens singing, telling the shepherd families, who probably had also seen and been mystified by the star, about a special child born on this day. They were told to go to Bethlehem town, over the hills, not far, where they found the child lying in a manger near an inn.